Tim doet een kunst

Tim heeft een fiets. Een rode met een heel hoog stuur en een vlaggetje.

Tim kan goed fietsen en hij valt nooit.

Nou ja, bijna nooit, want laatst lag hij zomaar op de grond.

Dat kwam zo.

Tim zag buurvrouw Wiep lopen.

“Joehoe”, riep Tim blij, “kijk eens hoe goed ik kan fietsen!”

Maar Buurvrouw Wiep hoorde hem niet.

‘Kijk nou, ik kan een kunst’, schreeuwde Tim en hij ging al rijdend op zijn zadel staan.

Owwww, dát had hij beter niet kunnen doen.

Tim slingerde over de weg.

Zijn staart zwiepte heen en weer en opeens…. zat het puntje tussen de spaken van het wiel.

“Au”, gilde Tim.

Boem deed de fiets en toen lagen ze allebei op de grond.

Poeh, dat deed zeer! Tim moest er van huilen.

Buurvrouw Wiep kwam hard aanlopen.

“ik ben gevallen”, snikte Tim.

“Ja dat zie ik”, zei buurvrouw Wiep geschrokken en ze hielp hem overeind.

Samen bekeken ze de staart.

En toen gaf buurvrouw Wiep er een kusje op.

Dat was lief!

“Ik ga geen kunst meer doen”, zuchte Tim, “gewoon fietsen is ook al heel erg knap!”

En daar was buurvrouw Wiep het helemaal mee eens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *